DOZN™ – narzędzie do ilościowej oceny zielonej chemii

Podczas gdy Zasada 1 dotyczy wszystkich materiałów wsadowych, nasze podejście do Zasady 2 skoncentrowaliśmy na poszukiwaniu możliwości zmniejszenia ilości reagentów wykorzystywanych do wytworzenia pożądanego produktu.

W zasadach 3, 4 i 5 oceniamy zarówno ilość, jak i toksyczność różnych składników syntezy chemicznej, a konkretnie surowców, produktów i rozpuszczalników, zgodnie z niniejszym opisem.

Nasze podejście do zasady nr 3 polega na zmniejszeniu średniej ilości i toksyczności surowców wykorzystywanych na kilogram produktu. Zdajemy sobie sprawę z różnorodnych form toksyczności i dostosowaliśmy nasze podejście do systemu GHS. Dzięki dostosowaniu do systemu GHS optymalizujemy zarówno wydajność, jak i globalną przydatność naszego procesu gromadzenia danych.

W zasadzie nr 3 skupiamy się na stosowaniu mniej toksycznych materiałów wyjściowych, natomiast w zasadzie nr 4 stosujemy to samo podejście oparte na systemie GHS, aby skupić się na toksyczności wytworzonego produktu. Mając na uwadze, że w wyniku procesu chemicznego może powstawać wiele produktów („produkty uboczne”), przy stosowaniu tej zasady starannie uwzględniamy toksyczność zarówno produktów, jak i produktów ubocznych.

Wykorzystujemy podejście zastosowane w przypadku zasad nr 3 i 4, aby skoncentrować się na zmniejszeniu ilości i toksyczności rozpuszczalników oraz innych środków separujących stosowanych na kilogram produktu.

Opracowujemy metodę oszacowania wpływu na zużycie energii, biorąc pod uwagę czas, przez jaki poszczególne etapy syntezy odbiegają od ciśnienia i temperatury otoczenia.

W miarę możliwości priorytetowo traktujemy wykorzystywanie surowców odnawialnych. W ramach tej zasady rejestrujemy co najmniej to, czy stosowane są surowce pochodzenia biologicznego.

Zdajemy sobie sprawę, że każdy etap derywatyzacji wymaga użycia dodatkowych odczynników i może powodować powstawanie odpadów. Naszym celem w ramach tej zasady jest opracowanie procesu pozwalającego na katalogowanie sposobów ograniczenia ilości odpadów powstających w wyniku derywatyzacji – zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio.

Naszym celem w odniesieniu do tej zasady jest opracowanie procesu katalogowania przypadków, w których zastosowanie katalizatora przyczynia się do zmniejszenia ilości odpadów – bezpośrednio lub pośrednio. Zasada 9 stanowi uzupełnienie zasady 2 i prawdopodobnie przyczyni się do poprawy efektywności wykorzystania atomów poprzez konkretne zastosowanie katalizatorów.

Podchodzimy do zasady nr 10, mając na uwadze, że musimy uwzględnić zarówno to, czy dany produkt ulega łatwej biodegradacji, jak i zagrożenia związane z produktami biodegradacji. Domyślnie stosujemy kryteria zagrożenia dla środowiska określone w systemie GHS zarówno w odniesieniu do substancji macierzystej, jak i produktów jej rozkładu.

W ramach Zasady 11 wprowadzamy podejście mające na celu uznanie wartości etapów procesu, w których wykorzystuje się analitykę procesową, na przykład analizę w czasie rzeczywistym w trakcie procesu, służącą do wykrywania zmian temperatury lub pH. Zdajemy sobie sprawę, że im szybciej zostaną skorygowane odchylenia od planu, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo, że proces spowoduje powstanie dodatkowych odpadów lub stworzy dodatkowe zagrożenia.

Celem zasady nr 12 jest zmniejszenie średniego poziomu zagrożeń fizycznych związanych z surowcami w przeliczeniu na kilogram produktu. Stosujemy kryteria GHS dotyczące zagrożeń fizycznych w odniesieniu do różnych rodzajów zagrożeń, takich jak wybuchowość, palność, właściwości utleniające i korozyjność.